فردا كردن و مسائل را پشت گوش انداختن هرگز كار عاقلانه اى نيست . ثانيا اگر آنها به اين قرآن با اينهمه نشانه‌هاى روشنى كه در آن از خداست ايمان نياورند آيا در انتظار كتابى از اين برتر و بالاترند ؟ آيا ممكن است به گفتار و سخن و دعوت ديگر ايمان بياورند ؟ ! همانطور كه مشاهده مىكنيم آيات فوق تمام راههاى فرار را به روى مشركان مىبندد ، از يك طرف آنها را متوجه سابقه عقل و درايت پيامبر ص مىكند تا به اتهام جنون از شنيدن دعوتش فرار نكنند ، از سوى ديگر متوجه نظام آفرينش و آفريدگار و هدف خلقت مىسازد تا بدانند بيهوده آفريده نشده‌اند ، و از سوى سوم متوجه زودگذرا بودن زندگى مىكند تا امروز و فردا نكنند ، و از سوى چهارم مىگويد : اگر به كتابى به اين روشنى ايمان نياورند ، در آينده به هيچ چيزى ايمان نخواهند آورد ، زيرا از اين بالاتر تصور نمىشود ! سرانجام در آخرين آيه مورد بحث ، سخن را با آنها چنين پايان مىدهد كه « هر كس را خداوند به خاطر اعمال زشت و مستمرش ، گمراه سازد ، هيچ هدايت كننده اى ندارند ، و خداوند آنها را هم چنان در طغيان و سركشى رها مىسازد تا حيران و سرگردان شوند » ( * ( مَنْ يُضْلِلِ اللَّه فَلا هادِيَ لَه وَيَذَرُهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ ) * ) . همانگونه كه بارها گفته‌ايم اين گونه تعبيرات در باره همه كافران و گنهكاران نيست بلكه مخصوص به گروهى است كه آن چنان در برابر حقايق ، لجوج و متعصب و معاندند كه گويى پرده بر چشم و گوش و قلبشان افتاده ، پرده‌هاى تاريكى كه نتيجه اعمال خود آنها است ، و منظور از « اضلال الهى » نيز همين است .